Ustawa o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin z dnia 29 maja
Ustawa o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin z dnia 29 maja 1974 roku gwarantowała szereg przywilejów, m.in. prawa do renty, bezpłatne świadczenia lecznicze, bezpłatne lub ulgowe przejazdy środkami komunikacji publicznej. Niektóre z nich obejmowały także współmałżonków inwalidów wojennych oraz wdowy po nich.
Od roku 1991 stopniowo odbierano część uprawnień lub ustalano limity dotyczące np. wykupu leków. Protesty środowisk inwalidów wojennych dotyczyły m.in.:
- ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym z 6 lutego 1997 r.;
- ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z 27 sierpnia 2004 r.;
- ustawy o zmianie ustawy o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego oraz o zmianie innych ustaw z 21 grudnia 2001r.
Powyższe zmiany podyktowane zapewne koniecznością dokonania oszczędności i troską o zrównoważenie budżetu boleśnie dotknęły środowisko inwalidów wojennych i wojskowych oraz osób represjonowanych.
Ww. szczególnie dotkliwie odczuwają ograniczenia w bezpłatnym dostępie do leków i zabiegają o przywrócenie pełnego prawa do ich otrzymywania zarówno przez inwalidów wojskowych ze służby niezawodowej, jak i wdowy po osobach represjonowanych.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej informacje, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o odpowiedź na następujące pytanie: Czy Ministerstwo przewiduje rozpoczęcie ew. prac nad nowelizacją ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub też ma inne propozycje dotyczące środowiska inwalidów wojennych i wojskowych oraz osób represjonowanych?
Z poważaniem
Poseł Wojciech Piotr Szarama
Bytom, dnia 6 lutego 2006 r.