Szanowny Panie Ministrze! Uprzejmie prosimy o zapoznanie się z problemem wynikającym z interpretacji niżej
Szanowny Panie Ministrze! Uprzejmie prosimy o zapoznanie się z problemem wynikającym z interpretacji niżej przytoczonych przepisów. Sytuacja dotyczy ustawowego obowiązku pracodawcy w sytuacji, gdy pracownik nabywa jednocześnie prawo do dodatku z tytułu:
1) niewykorzystania dnia wolnego za pracę w niedzielę lub w święto,
2) pracy w godzinach nadliczbowych.
Zgodnie z art. 15111 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu pracę w niedzielę i święta, w przypadkach określonych w art. 15110 pkt 1-9 Kp, pracodawca jest obowiązany zapewnić inny dzień wolny od pracy. Jednakże w sytuacji, gdy wykorzystanie dnia wolnego od pracy w terminie wskazanym przez ustawodawcę nie jest możliwe, pracownikowi przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w niedzielę lub w święto. Zgodnie z art. 1511 § 1 pkt 1 Kp, do którego odsyła ustawa, wysokość dodatku to 100% wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania.
Pracownikowi, który świadczy pracę w godzinach nadliczbowych, w myśl art. 151 § 1-5 Kp, oprócz normalnego wynagrodzenia przysługuje ekwiwalent w postaci dodatku. Do ustalenia jego wysokości stosuje się art. 1511 § 1 Kp.
Państwowa Inspekcja Pracy, powołując się na przepisy prawa pracy, uznała, że dodatek za pracę w niedzielę i święta przysługuje niezależnie od prawa pracownika do wynagrodzenia za pracę i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Mocą decyzji pokontrolnych pracodawcy zostali zobowiązani do kumulatywnego wypłacenia obydwu dodatków.
Wskutek przedstawionej interpretacji przepisów Kodeksu pracy niektórzy pracodawcy zmuszeni byli do jednorazowej wypłaty kwot sięgających nawet kilkuset tysięcy złotych.
Ostatecznie sprawa stała się przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 15 lutego 2006 r. (sygn. akt II PZP 11/05) stwierdził, że: ˝W razie nieudzielenia przez pracodawcę w okresie rozliczeniowym innego dnia wolnego od pracy w zamian za dozwoloną pracę świadczoną w niedzielę lub święto pracownikowi przysługuje za każdą godzinę takiej pracy tylko jeden dodatek przewidziany w art. 1511 § 2 in fine lub § 3 Kp˝.
Powstała sytuacja wskazuje, że pracodawcy, którzy na wniosek inspektorów pracy dokonali wypłaty zaległych świadczeń, ponieśli nieuzasadnione koszty wynikające z błędnej interpretacji przepisów Kodeksu pracy.
W związku z powyższym pragniemy zwrócić się z zapytaniem:
1. Jaka jest Pańska opinia w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego?
2. W jaki sposób Pan jako Minister Pracy i Polityki Społecznej zamierza zrekompensować straty niesłusznie poniesione przez pracodawców?
Z wyrazami szacunku
Posłowie Beata Bublewicz, Tomasz Lenz, Paweł Olszewski i Krzysztof Lisek
Warszawa, dnia 7 marca 2006 r.