Szanowny Panie Ministrze! W świetle przepisów, o których mowa w art. 152 ust. 1
Szanowny Panie Ministrze! W świetle przepisów, o których mowa w art. 152 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.), domy pomocy społecznej, które nie osiągają obowiązującego standardu, są obowiązane do opracowania i realizacji programu naprawczego do końca 2006 r. Podmiotowi prowadzącemu dom pomocy społecznej, który jeszcze nie osiągnął obowiązującego standardu, wojewoda wydaje zezwolenie warunkowe na czas realizacji programu naprawczego.
W wielu przypadkach, pomimo zaangażowania ze strony organów prowadzących, do pełnego osiągnięcia standardów potrzeba znacznie więcej czasu. Obecna sytuacja finansowa powiatów nie pozwala na zrealizowanie kosztownych programów dochodzenia do standardów do końca bieżącego roku, jak to jest określone w ustawie.
Jednocześnie należy podkreślić, że do chwili obecnej nie została uregulowana kwestia początku roku 2007, czyli momentu, w którym wojewodowie, zgodnie z obowiązującymi przepisami wyżej cytowanej ustawy cofną powiatom zezwolenia na warunkowe prowadzenie domów pomocy społecznej, a tym samym wstrzymają dotacje na ich prowadzenie.
Tylko nieliczne domy opieki społecznej osiągną wymagany standard w terminie określonym w ustawie o pomocy społecznej. Zaś w sytuacji cofnięcia zezwoleń warunkowych dla pozostałych domów starostowie będą mieli poważny problem ze znalezieniem miejsc dla mieszkańców. Stąd rodzi się pytanie, czy nie zachodzi potrzeba wydłużenia terminu warunkowych pozwoleń na prowadzenie przez powiaty domów pomocy społecznej.
Dodatkowym aspektem przemawiającym za celowością wydłużenia terminu dochodzenia do standardów jest fakt, że powiaty od roku 1999 na realizację programów naprawczych w domach pomocy społecznej poniosły znaczne nakłady finansowe.
W związku z powyższym zwracam się z interpelacją do Pana Ministra: czy możliwe i rozważane są zmiany legislacyjne pozwalające na przyjęcie rozwiązań dostosowujących domy pomocy społecznej do ustalonych standardów w terminie dłuższym niż przewiduje ustawa?
W tym kontekście - przy braku zmian legislacyjnych - rodzi się pytanie: co stanie się z mieszkańcami tych placówek, czyli osobami niepełnosprawnymi, chorymi psychicznie oraz niezaradnymi życiowo oraz kto winien zapewnić im całodobową opiekę?
Z poważaniem
Poseł Stanisław Zając
Jasło, dnia 2 marca 2006 r.