Szanowny Panie Ministrze! Art. 8 2a ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o
Szanowny Panie Ministrze! Art. 8 2a ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego mówi, że o zadośćuczynienie i odszkodowanie za poniesioną krzywdę mogą się starać osoby zamieszkujące obecnie lub w chwili śmierci w Polsce represjonowane przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organy pozasądowe, działające na obecnym terytorium w okresie od dnia 1 lipca 1944 do dnia 31 grudnia 1956, za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego lub z powodu takiej działalności.
Ustawa ta nic nie mówi o osobach, które prawomocnym wyrokiem zostały skazane i wielu przypadkach straciły życie w obozach i łagrach na terytorium ZSRR lub na innym terytorium nienależącym do granic dzisiejszej Polski za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego.
Uważam, że pominięcie ww. osób w tej ustawie jest krzywdzące i niesprawiedliwe. Jak można dzielić osoby, które za jedną ideę - niepodległą Polskę oddawały swoje życie, często nie mając żadnego wpływu na to, gdzie ich oprawca podda represjom i w jakim miejscu przyjdzie im zginąć. Jest to wysoce niestosowne, że kilkadziesiąt lat po wojnie nadal te osoby są pomijane w zapisach ustawowych, co czyni z nich osoby drugiej kategorii.
W związku z tym zapytuję Pana Ministra:
1. Czy zgadza się Pan Minister, że pominięcie w ustawie ww. osób jest wielce niesprawiedliwe i krzywdzące?
2. Czy Rząd przewiduje w najbliższym czasie dokonanie właściwych zmian ustawowych, tak aby ww. osoby i ich bliscy mogli ubiegać się o odszkodowania i zadośćuczynienie za poniesione krzywdy?
Z poważaniem
Poseł Waldemar Szadny
Warszawa, dnia 22 marca 2006 r.