Szanowny Panie Premierze! Upłynęły już 2 lata, odkąd pełnomocnik Mirosława Krygiera - obywatela RP
Szanowny Panie Premierze! Upłynęły już 2 lata, odkąd pełnomocnik Mirosława Krygiera - obywatela RP odbywającego karę pozbawienia wolności na terytorium Ekwadoru - pani Ewa Rucińska stara się, z niestety marnym skutkiem, zainteresować organy państwa polskiego i uzyskać ich pomoc w sprawie reprezentowanego i jego rodziny. Pragnę podkreślić, że każdy dzień spędzony w ekwadorskich więzieniach to walka o przetrwanie, a w niektórych przypadkach nawet o życie.
Polscy obywatele przebywający w zakładach karnych w Ekwadorze są niejednokrotnie poniżani przez współwięźniów, a warunki odbywania przez nich kary są przerażające. Kradnie się ich odzież, żywność oraz wszystkie inne rzeczy, które są im dane. Za pieniądze dostępne jest tam wszystko, m. in. noże i inne ostre przedmioty, za pomocą których można nie tylko zranić, ale i zabić współwięźnia.
W związku z tym skazani i pełnomocnik walczą o możliwość odbywania dalszej kary w Polsce.
Pełnomocnik skazanego wielokrotnie zwracał się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP, jak i do Ministerstwa Sprawiedliwości w tej sprawie. Urzędy te w swoich odpowiedziach ograniczyły się do informacji nt. działań podejmowanych w tym zakresie i przeszkód, jakie napotykają na drodze do przeniesienia skazanych do Ojczyzny, wskazując m.in. na brak bilateralnych umów między Polską a Ekwadorem umożliwiających ich przeniesienie.
Przeszkoda ta jednak zniknęła z dniem 1 listopada 2005 r., kiedy to weszła w życie w stosunku do Ekwadoru Konwencja o przekazywaniu osób skazanych z 21 marca 1983 r., której stroną jest również Polska. Ministerstwo Sprawiedliwości, które na podstawie Konwencji jest właściwe do kontaktu w tej sprawie z władzami Ekwadoru, twierdzi, że zrobiło wszystko, co w jego mocy, ale natrafiło na brak dobrej woli ze strony ekwadorskiej, i że w takiej sytuacji konieczna jest aktywność Ministerstwa Spraw Zagranicznych, aby wymusić reakcję Ekwadoru w tej sprawie.
Pełnomocnik skazanego, chcąc dowiedzieć się o działaniach podejmowanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Ministerstwo Spraw Zagranicznych, po listopadzie 2005 r. stale kieruje pisma w tej sprawie, jednak nie dostaje żadnej informacji zwrotnej.
Zaskakująca jest jeszcze jedna rzecz, a mianowicie kwestia stosownego uprawnienia do prowadzenia tych spraw dla wolontariusza z Polski, który jest studentem prawa i mógłby się zająć czynnościami prawnymi za darmo. Prośba wystosowana została przez Konsula Honorowego w Ekwadorze do MSZ jako alternatywa w stosunku do poprzedniej prośby o pomoc finansową na zawodowego ekwadorskiego adwokata. Jednak i ona spotkała się z dezaprobatą, a wręcz głuchą ciszą ze strony MSZ.
Zaskakująca jest bierność i opieszałość polskich urzędników w sprawie obywateli Rzeczypospolitej Polskiej odbywających kary więzienia w nieludzkich warunkach na obczyźnie. Obywatele polscy w Ekwadorze starają się przetrwać każdy kolejny dzień, a urzędnicy polskich ministerstw w tym czasie przekazują pisma między sobą ˝według właściwości˝.
W świetle opisanych wyżej faktów rodzą się następujące pytania:
Jakie działania zamierza podjąć Minister Spraw Zagranicznych w najbliższej przyszłości, by obywatele polscy odbywający karę pozbawienia wolności w ekwadorskich więzieniach mogli odbywać karę więzienia w Polsce?
Czy, a jeśli tak, to jakie konsekwencje służbowe wobec pracowników MSZ, którzy pozostawiają bez odpowiedzi pisma kierowane w tej sprawie od stycznia 2006 r., zamierza Pan wyciągnąć, Panie Ministrze?
Jakie przyczyny winne są oczywistym faktom braku skutecznego oddziaływania polskiego MSZ na MSZ Ekwadoru, aby ten odpowiedział na Notę Ambasady RP w Limie, aby więźniowie po kilku latach nieludzkiego traktowania w Ekwadorze mieli szansę kontynuowania kary w polskim systemie penitencjarnym?
Z poważaniem
Poseł Grzegorz Dolniak
Warszawa, dnia 23 marca 2006 r.