Osoba zatrudniona w SPZOZ objęta działaniem tzw. ustawy 203, jednocześnie jako osoba nie w
Osoba zatrudniona w SPZOZ objęta działaniem tzw. ustawy 203, jednocześnie jako osoba nie w pełni sprawna pobierająca rentę z ZUS otrzymała w ubiegłym roku kwotę 8769,60 zł tytułem zaległości pracodawcy względem pracownika. Kwota ta jest sumą zaległości z okresu 3 lat obowiązywania ˝ustawy 203˝ (2002, 2003, 2004 r.). Przez cały ten okres aż do dnia wypłaty całej kwoty pracodawca nie miał środków finansowych na uregulowanie wynagrodzenia w wysokości zagwarantowanej w ustawie. Kiedy wreszcie wierzytelność została spłacona, ZUS oświadczył, że z uwagi na przychód roczny, który sztucznie zawyżyła wypłata wspomnianej zaległości, renta pobrana została przez tę osobę w nienależnej wysokości i dlatego należy zwrócić nadwyżkę. Należy zaznaczyć, że ZUS został poinformowany przez zainteresowaną osobę (Kazimiera Zaraś, zam. przy ul. Na Skarpie 8/6 w Nowym Targu 34-400, zatrudniona w SPZOZ ul. Szpitalna 14 Nowy Targ) o powodzie, dla którego przychód roczny jest tak wysoki. Mimo to otrzymała ona decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w Nowym Sączu z dnia 17 lutego 2006 r., znak J-115566/1, nakładającą obowiązek zwrotu kwoty 4670,88 zł tytułem pobranej renty za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Jest to ponad połowa kwoty wypłaconej z opóźnieniem zaległości.
Powyższa decyzja zdaje się naruszać zasady współżycia społecznego, a także elementarne zasady państwa prawa. Przez 3 lata państwowa jednostka organizacyjna nie była w stanie uregulować przyznanego ustawowo wynagrodzenia. Zainteresowana jako osoba nie w pełni sprawna utrzymywała siebie i rodzinę z niewielkiej pensji oraz renty. Teraz, kiedy wreszcie znalazły się środki na wypłacenie należnego wynagrodzenia, inna państwowa instytucja wyciąga po nie rękę. Irracjonalność takiego postępowania oraz jego głęboka niesprawiedliwość są jaskrawe. Gdyby bowiem pracodawca regularnie wypłacał wynagrodzenie w ustawowo określonej wysokości przez okres tych 3 lat, to sytuacja, w której roczny przychód powoduje utratę prawa do renty w określonej wysokości (obecnie przysługuje renta niższa), nie miałaby miejsca. Zwrot kwoty określonej w decyzji ZUS będzie dla zainteresowanej dotkliwy nie tylko dlatego, że nie jest osobą majętną, ale też dlatego, że utrwali przekonanie o nieudolności i niesprawiedliwości aparatu państwowego, przekonanie tym mocniejsze, że jako osoba niepełnosprawna powinna być objęta szczególną troską Państwa. Skoro bowiem Państwo nie było w stanie wywiązać się obowiązku nałożonego na nie przez ustawę, to niedopuszczalnym jest, aby negatywne skutki tegoż spadały na obywateli, w dodatku na obywateli, którzy z pomocy Państwa są zmuszeni korzystać.
W związku z prowadzoną restrukturyzacją SPZOZ, a co za tym idzie - likwidowaniem zaległości w wypłacie wynagrodzeń wobec pracowników przez te placówki można sądzić, że podobne sytuacje będą się powtarzać.
Proszę zatem o wyjaśnienie:
1. Czy w opisanej sytuacji SPZOZ zachował się zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie powiadamiając ZUS o dokonanej wypłacie zaległego wynagrodzenia pracownikowi?
2. Czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych dochował należytej staranności, oceniając stan faktyczny i prawny przed wydaniem decyzji?
3. Czy są przewidywane zmiany w procedurze związanej z badaniem poziomu przychodów, a także ewentualnych następstw przekroczenia stosownego poziomu (określonej w art. 103-106 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury i renty), które wykluczą podobne sytuacje naruszające zaufanie obywateli do Państwa?
Poseł Anna Paluch
Krościenko nad Dunajcem, dnia 22 marca 2006 r.