Izby Lekarskie, odwołując się do treści art. 18 ustawy o zawodzie lekarza, art. 56
Izby Lekarskie, odwołując się do treści art. 18 ustawy o zawodzie lekarza, art. 56 ust. 1 Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz uchwały Naczelnej Izby Lekarskiej z dnia 24 stycznia 2003 r., zobowiązują wszystkich lekarzy do ustawicznego kształcenia mimo uzyskanych specjalizacji, stopni oraz tytułów naukowych.
Jak wynika z informacji przekazanych przez lekarzy, w ciągu czterdziestu ośmiu miesięcy każdy lekarz w Polsce musi zdobyć 200 tzw. punktów edukacyjnych. Należy przy tym zauważyć, że firmy farmaceutyczne organizują liczne kursy szkoleniowe: jedno-, dwu-, oraz trzydniowe, dając możliwość uzyskania jednego, dwóch lub trzech punktów edukacyjnych, w zależności od wysokości bazowej kwoty wpłaty. Zauważalna staje się prawidłowość, że wraz ze wzrostem wysokości opłat za udział w szkoleniach wzrasta również liczba przyznanych lekarzowi punktów edukacyjnych.
Warto przy tym zauważyć, że ogólnopolska ˝Gazeta Lekarska˝, pismo Naczelnej Izby Lekarskiej, od blisko pół roku drukuje na swych łamach formularze przeznaczone dla obywateli (pacjentów), aby podawali swoje dane osobowe (adres oraz numer pesel) dla poparcia projektu ustawy o zasadach finansowania doskonalenia zawodowego lekarzy i stomatologów.
Na tle wskazanego powyżej stanu faktycznego zaistniała praktyka polegająca na tym, że lekarze w godzinach pracy nakłaniają chorych, aby popierali starania o budżetowe pieniądze na szkolenia wyłącznie dla lekarzy zatrudnionych w Zakładach Opieki Zdrowotnej (publicznych, niepublicznych, itp.). Lekarze zatrudnieni w Zakładach Opieki Zdrowotnej mają bowiem możliwość pokrywania kosztów szkolenia, noclegów, delegacji, jak również kosztu 14 dniowego płatnego (dodatkowego) urlopu z pieniędzy pochodzących z budżetu państwa. Możliwości takiej nie mają lekarze prowadzący wyłącznie indywidualne praktyki lekarskie. Są oni obowiązani do ponoszenia kosztów szkoleń z własnych zasobów finansowych.
Sytuację taką należy uznać za nieuzasadnione preferowanie wyłącznie państwowej, zakładowej służby zdrowia oraz za dyskryminację lekarzy prowadzących indywidualne praktyki lekarskie.
W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy wskazanych powyżej działań nie należy uznać za nieuzasadnione preferowanie wyłącznie państwowej, zakładowej służby zdrowia kosztem lekarzy prowadzących indywidualną praktykę lekarską (prowadzących wyłącznie samodzielną praktykę lekarską), jak również kosztem podatników zmuszonych do pokrywania kosztów doskonalenia zawodowego lekarzy z publicznych pieniędzy?
2. W jaki sposób Ministerstwo Zdrowia zapewni jednakowe zasady ponoszenia opłat za szkolenia dla lekarzy zatrudnionych w zakładach opieki zdrowotnej oraz dla lekarzy prowadzących indywidualne praktyki lekarskie, biorąc pod uwagę deklarowaną w Konstytucji RP równość obywateli wobec prawa?
3. Ilu jest w Polsce lekarzy prowadzących praktykę lekarską wyłącznie w formie samodzielnej działalności gospodarczej?
Z poważaniem
Poseł Julia Pitera
Warszawa, dnia 28 marca 2006 r.