Odnosząc się do spraw zgłoszonych przez interesantów biura poselskiego, na podstawie art.14 ust.1 pkt
Odnosząc się do spraw zgłoszonych przez interesantów biura poselskiego, na podstawie art.14 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 roku o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. Nr 73, poz. 350, z późn. zm.) zwracam się z prośbą o udzielenie informacji na temat możliwości zmiany przepisów w celu urealnienia opieki nad kombatantami oraz nad osobami represjonowanymi przebywającymi na zesłaniu i deportacji do byłego ZSRR.
Sejm IV Kadencji nie zakończył prac nad poselskim projektem ustawy o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego oraz o zmianie innych ustaw (druk sejmowy nr 3437), który w dużej mierze był powtórzeniem projektu ustawy zawartego w druku nr 805, odrzuconego przez Sejm RP w dniu 10 września 2004 r.
Odrzucenie projektu ustawy było związane z negatywnym stanowiskiem Rządu, wynikającym z kosztów realizacji projektowanego rozwiązania. Założono na przykład, że przywrócenie uprawnień kombatanckich wdowom i wdowcom po kombatantach, przysługujących im do 2001 r., tj. 7,5 tys. osób, obciążyłoby budżet państwa wydatkami rocznymi w wysokości około 65 mln zł.
Uważam, że kosztów tych nie wyliczono prawidłowo. Objęcie świadczeniami pieniężnymi i innymi uprawnieniami również osób represjonowanych, które zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa pozostającego w związku z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i 4 ust. 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, i tych członków ich rodzin, którzy w chwili śmierci osób uprawnionych pobierali rentę z tytułu inwalidztwa, nie obciąży budżetu tak istotnymi wydatkami.
Wydaje się również, że należy spełnić postulat środowisk kombatanckich w zakresie wprowadzenia do treści art. 12 ustawy kombatanckiej wymogu legitymowania się dokumentem wystawionym przez ZUS jako potwierdzającym uprawnienia osób represjonowanych. W obiegu pozostają bowiem nadal zaświadczenia o uprawnieniach kombatantów i osób represjonowanych wydane przez Urząd ds Kombatantów i Osób Represjonowanych, które nie uprawniają do świadczeń.
Do rozważenia przedstawiam też zmianę treści art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, zawierającego delegację do określenia szczegółowych zasad, form oraz zakresu korzystania z uprawnień przez kombatantów, tak by przepis ten spełniał wymagania określone dla upoważnień ustawowych i umożliwił wydanie aktu wykonawczego.
Kolejnym zagadnieniem wymagającym ustawowej regulacji jest wprowadzenie do ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych, wojskowych i ich rodzin rozwiązania wskazującego, że ustawa ta obejmuje osoby przebywające na zesłaniu i deportacji do byłego ZSRR.
Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt.3b ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42 poz. 371 z 2002 r.) przepisy tej ustawy obejmują osoby, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego, a represjami w rozumieniu ustawy są okresy przebywania z przyczyn politycznych, religijnych i narodowościowych na przymusowych zesłaniach i deportacji w ZSRR.
Osoby będące ofiarami tych represji powinny mieć uprawnienia do korzystania ze świadczeń wskazanych w ustawie z dnia z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 9 poz. 87 z 2002 r.). Wydaje się, że objęcie osób przebywających na zesłaniu i deportacji do byłego ZSRR przepisami tej ustawy, dokonane poprzez rozszerzenie treści art. 7 ww. ustawy, jest w pełni uzasadnione.
W wypadku uwzględnienia tego postulatu i objęcia osób przebywających na zesłaniu i deportacji do byłego ZSRR świadczeniami przysługującymi inwalidom wojennym i członkom ich rodzin logicznym uzupełnieniem tych zmian będzie też przyznanie im uprawnień do bezpłatnego zaopatrzenia w leki, które mogłoby polegać na uzupełnieniu treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210 poz. 2135) o wskazanie, że uprawnienie to przysługuje również osobom represjonowanym, tj. przebywającym na zesłaniu i deportacji do byłego ZSRR. Jakie jest stanowisko Pana Ministra wobec powyższych propozycji?
Poseł Jarosław Zieliński
Warszawa, dnia 28 marca 2006 r.