Panie Ministrze - Prokuratorze Generalny! Niniejszym mam zaszczyt złożyć podziękowanie za szybką i konkretną
Panie Ministrze - Prokuratorze Generalny! Niniejszym mam zaszczyt złożyć podziękowanie za szybką i konkretną odpowiedź na naszą interpelację, sygn. SPS-023/233/05, w sprawie wniesienia kasacji na korzyść pana Wincentego Witosa oraz dziesięciu posłów II Rzeczypospolitej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 stycznia 1932 roku, sygn. akt L VII 1 K471/31.
Z radością przyjęliśmy potwierdzenie, że zarówno amnestia zastosowana przez Prezydenta RP na uchodźstwie z dnia 31 października 1939 roku, na mocy której pan Wincenty Witos i inni skazani w procesie brzeskim zwolnieni zostali z odbycia kary, jak i zatracie skazania nie stoi na przeszkodzie wniesieniu do Sądu Najwyższego nadzwyczajnego środka zaskarżenia prawomocnego wyroku, jakim jest kasacja.
Cieszymy się również z tego że Pan Prokurator Generalny zlecił poszukiwanie akt sprawy z zamiarem ich przeanalizowania i ewentualnego wniesienia kasacji na korzyść oskarżonych w tym procesie. Taka informacja cieszy, gdyż przyszła do nas w symbolicznym okresie: w 74 rocznicę wyroku w tej sprawie oraz przed 132 rocznicą urodzin Wincentego Witosa przypadająca w dniu 24 stycznia br.
Według nas, akt ˝w sprawie brzeskiej˝ należałoby szukać w Archiwum Akt Nowych. Tak przynajmniej sugeruje dyrektor muzeum Wincentego Witosa w Wierzchosławicach.
W przypadku, gdyby były trudności z dotarciem do akt sprawy, zwracam się do Pana Prokuratora Generalnego, by zechciał, na podstawie art. 160 i następnych Kodeksu postępowania karnego, wystąpić o odtworzenie akt w stopniu niezbędnym do przeanalizowania sprawy i podjęcia decyzji w sprawie kasacji.
W załączeniu przesyłam do ewentualnego wykorzystania w sprawie uwierzytelnione przez Muzeum Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie, ul. Wilanowska 204, fragmenty pierwszej publikacji książkowej na temat ˝procesu brzeskiego˝ zawierające wyrok z uzasadnieniem.
Z wyrazami szacunku
Poseł Stanisław Żelichowski
Warszawa, dnia 24 stycznia 2006 r.