Interpelacje Poselskie

   Szanowna Pani Minister! Przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym zobowiązują producentów wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (szczegółowy wykaz przedmiotowych wyrobów zawiera załącznik nr 2 do ustawy) do uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Produkcja i przetwarzanie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ustawy może się odbywać wyłącznie w składzie podatkowym, tj. na terenie wydzielonym, oznaczonym i spełniającym szczególne wymogi określone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia składów podatkowych. Prostą konsekwencją wprowadzenia powyższych przepisów są koszty dostosowania zakładów, które w całości ponoszą podatnicy.

   Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie zabezpieczeń akcyzowych nakłada na podatników prowadzących składy podatkowe obowiązek złożenia zabezpieczenia akcyzowego. Zgodnie z postanowieniami § 6 ust. 1 zabezpieczeniem mogą być m.in. gwarancja bankowa, wpłacenie sumy zabezpieczenia gotówką w kasie urzędu celnego lub przelewem na rachunek pomocniczy urzędu celnego, również czek gotówkowy czy rozrachunkowy potwierdzony przez bank krajowy podatnika. Spełnienie tego wymogu ustawodawcy także wiąże się z kosztami obciążającymi podatnika.

   Opisane wyżej obciążenia finansowe związane z przystosowaniem do nowych regulacji prawnych winny być zrekompensowane przez prawo do skorzystania z procedury zawieszenia poboru akcyzy (art. 26 i n. ustawy) lub prawo do zwolnienia z akcyzy (art. 23 i n. ustawy). Za takim rozumowaniem przemawia idea racjonalnego ustawodawcy, który z jednej strony nakłada na podatnika obowiązek przystosowania zakładu do warunków umożliwiających sprawowanie szczególnego nadzoru podatkowego, obliguje podatnika do złożenia zabezpieczenia akcyzowego gwarantującego pewność uregulowania należności podatkowych, ale z drugiej strony umożliwia podatnikowi przesunięcie ciężaru ekonomicznego w czasie.

   Stan prawny jest zgoła inny, ponieważ Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie procedury zawieszenia poboru akcyzy i jej dokumentowania określił, które importowane wyroby akcyzowe zharmonizowane objęte są procedurą zawieszenia poboru akcyzy na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. w sprawie podatku akcyzowego.

   § 17 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z całego katalogu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych wymienia tylko gaz płynny, propan, butan oraz benzyny specjalne, jako korzystające z procedury zawieszenia poboru akcyzy.

   Poza zakresem obowiązywania przepisów ww. rozporządzenia znalazły się m.in. należące do grupy 23.20.18 oleje bazowe, które są podstawowym surowcem do produkcji olejów silnikowych, hydraulicznych, przekładniowych itp. Podatnik prowadzący skład podatkowy, dokonujący importu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych zobowiązany jest do uiszczenia w momencie dokonania odprawy celnej podatku akcyzowego, co jest ogromnym obciążeniem finansowym.

   Ponad powyższe podatnik zwraca uwagę na regulację Dyrektywy Rady 92/82/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych dla olejów mineralnych. Zgodnie z art. 2 powoływanej dyrektywy do olejów mineralnych objętych minimalna stawką podatku akcyzowego należą:

   - benzyna ołowiowa oznaczona kodem CN 2710 00 31 oraz 2710 00 35,

   - benzyna bezołowiowa oznaczona kodem CN 2710 00 33,

   - olej napędowy oznaczony kodem CN 2710 00 69,

   - ciężki olej napędowy oznaczony kodem CN 2710 00 79,

   - gaz płynny ziemny oznaczony kodem CN 2711 12 11-2711 19 00

   - metan oznaczony kodem CN 2711 29 00

   - nafta oznaczona kodem CN 2710 00 51 oraz 27 10 00 55.

   Konsekwencją ww. stanu prawnego jest nieopodatkowanie podatkiem akcyzowym olejów smarowych o symbolu PKWiU 23.20.18, jako niemieszczących się w katalogu olejów mineralnych. W innych krajach Wspólnoty Europejskiej, np. Republice Federalnej Niemiec, oleje smarowe o symbolu PKWiU 23.30.18 nie są objęte podatkiem akcyzowym, gdy w Rzeczypospolitej Polskiej stawka podatku akcyzowego wynosi ponad 1000,00 zł/1000 l.

   Mając na uwadze powyższe, zauważam, że obowiązujące przepisy naruszają zasadę konkurencyjności, bo krajowy producent olejów smarowych nie może ekonomicznie konkurować z innymi producentami tych samych wyrobów w sytuacji, kiedy w innych krajach Wspólnoty tego podatku nie ma.

   Wobec powyższego zapytuję: czy ww. przepisy dotyczące opodatkowania producentów olejów smarowych zachowują konkurencyjność polskich przedsiębiorstw wobec innych w Unii Europejskiej?

   Czy regulacje te zostały należycie przeniesione do krajowego porządku prawnego i jak Ministerstwo zamierza uprościć podatnikom funkcjonowanie, kiedy muszą składać olbrzymie zabezpieczenia akcyzowe, jednocześnie objęci są szczególnym nadzorem podatkowym i nie mogą zawiesić akcyzy od importowanych baz olejowych (np. Rosji czy Ukrainy), kiedy w takich krajach członkowskich jak Litwa czy Estonia takich utrudnień po prostu nie ma?

   Z wyrazami szacunku

   Poseł Ewa Malik

   Warszawa, dnia 22 marca 2006 r.